در این پژوهش رابطه هزینه آموزشی دولت و خانوار با توسعه انسانیِ ایران در سال های 1394-1369 مورد بررسی قرار گرفته است. روش تحقیق اسنادی و پیمایشی از نوع تحلیل داده های ثانویه است. مقدار HDI از سایت UNDP و داده های مربوط به هزینه های دولت در آموزش، بهداشت، رفاه و تامین اجتماعی و امور اقتصادی از قوانین بودجه و داده های هزینه خانوار از سالنامه های آماری استخراج شده است. تجزیه و تحلیل اطلاعات و مدل سازی با روش GMM و تابع تولید کاب-داگلاس تعمیم یافته و تخمین آن با داده های سال 1369 تا 1394 انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که هزینه های دولتی آموزش و بهداشت، آموزش خانوار روستایی و بهداشت خانوار شهری اثر مثبت و هزینه های دولت در رفاه و امور اقتصادی و هزینه آموزش خانوار شهری اثر منفی بر HDI دارد و هزینه بهداشت خانوار روستایی اثری بر HDI ندارد. با وجود اینکه انتظار می رود اثر مستقیم افزایش هزینه های آموزشی بالارفتن توسعه انسانی باشد، اما محدودیت بودجه و مدیریت ناکارآمد سبب اتلاف منابع و اثر معکوس بر توسعه انسانی است. تغییر اولویت ها در اختصاص بودجه بیشتر به آموزش و بهداشت به جای رفاه و تامین اجتماعی، ارزیابی و نیازسنجی ملی و منطقه ای برای نتیجه بخش بودن برنامه های اقتصادی، کیفی کردن آموزش و دسترسی بیشتر روستاییان به امکانات بهداشتی، امکان افزایش شاخص توسعه انسانی را فراهم می آورد.

هدف: هدف تحقیق حاضر بررسی تاثیر مخارج دولت بر هزینه های ورزشی خانوارهای ایرانی بوده است. روش شناسی: پژوهش حاضر از نوع مطالعات توصیفی-تحلیلی با استفاده از داده کاوی می باشد و به دلیل ماهیت موضوع، جمع آوری اطلاعات آن با استفاده از روش کتابخانه ای صورت گرفته است. اثرات کوتاه مدت و بلندمدت مخارج دولت بر بودجه ورزشی خانوارهای ایرانی با استفاده از آمار و اطلاعات سالانه متغیرهای مربوطه، طی سال های 1372 تا 1392 و از طریق آزمون های خود رگرسیونی با وقفه های توزیعی، الگوی بلندمدت و الگوی تصحیح خطا بررسی شد. تجزیه و تحلیل داده های تحقیق با استفاده از نرم افزارهای اقتصاد سنجی EViews (نسخه 9) و Microfit (نسخه1/4) انجام گرفت. یافته ها نتایج تحقیق نشان از تاثیر مثبت و معنی دار مخارج دولت بر بودجه ورزشی خانوارهای ایران در کوتاه مدت داشتند؛ اما نتایج تحقیق اثرات بلند مدت مخارج دولت بر مصرف ورزشی خصوصی در ایران را تایید نکردند. نتیجه گیری اتخاذ سیاست های مالی مناسب توسط دولت ها می تواند به توسعه مصرف ورزشی خانوارها و متعاقب آن افزایش مشارکت همگانی در امر ورزش کمک کند.

هدف: هدف اصلی این پژوهش شناسایی اثرات متقابل و پویا بین هزینه های ورزشی خانوار، بودجه ورزشی دولت و رشد اقتصادی استان های ایران بود.روش شناسی: برای دستیابی به اهداف پژوهش از روش خودرگرسیون برداری داده های تابلویی PVAR استفاده شد. داده­های این پژوهش شامل داده­های استانی 31 استان کشور در دوره زمانی 1400-1389 است. این داده­ها از پرسشنامه خام هزینه درآمد خانوارها و سالنامه­های آماری استان­های ایران استخراج شده است.یافته ها: نتایج نشان داد افزایش رشد اقتصادی می تواند به عنوان عامل اصلی اثرگذار بر بهبود هر دو متغیر رشد هزینه های ورزشی خانوار (افزایش 9/0 درصد) و رشد بودجه ورزشی دولت (افزایش 3/4 درصد) قلمداد شود. ضمناً بهبود رشد بودجه ورزشی دولت می تواند خانوارها را به سرمایه گذاری بیشتر روی سلامتی خود از طریق افزایش هزینه های اختصاصی به ورزش ترغیب نماید (افزایش 9/0 درصد).نتیجه گیری: به طور کلی، هزینه های ورزشی دولت و خانوار، مکمل یکدیگر هستند و تاثیر مثبتی بر هم دارند، علاوه براین رشد اقتصادی می­تواند تاثیر مثبت بالایی بر هر دو هزینه­های ورزشی خانوار و دولت داشته باشد.

ورزش از بعد عملی و تماشایی بودن، به تولید و مصرف کالاها و خدمات ورزشی می انجامد که این امر سهم به سزایی در رشد صنعت ورزش کشورها بازی می کند. با توجه به اهمیت نقش مصرف کالاهای ورزشی در توسعه اقتصادی صنعت ورزش و روشن نبودن میزان آن در ایران، محقق بر آن شد تا با استفاده از پرسشنامه های بررسی هزینه خانوار، میزان هزینه های ورزشی خانوار شهری و روستایی، سرانه ورزشی و الگوی مصرف آن را به دست آورده و سهم آنرا از GDP ورزش و کشور در سال های فوق تعیین نماید. داده های به دست آمده، ابتدا با استفاده از آمار توصیفی تنظیم، و سپس از طریق آزمون نسبت ها، به طور یک طرفه و با استفاده از نمرات Z در سطح a=0.05 بررسی شدند. نتایج به دست آمده حاکی است هزینه های ورزشی خانواده های ایرانی در سال 1377 معادل 509 میلیارد ریال، 0.22% کل هزینه خانوار، 37.04% ورزش و GDP %0.01 کشور می باشد. این هزینه ها در سال 1380 با 651 میلیارد ریال 0.17% کل هزینه خانوار، GDP %22.79 ورزش و GDP %0.90 کشور است. این میزان، نسبت به کشورهای پیشرفته، به طور معناداری کمتر می باشد. از مهم ترین دلایل آن می توان به بالا بودن سهم هزینه هایی همچون مسکن و خوراکی ها در سبد هزینه های خانوار، پایی بودن میزان متوسط درآمد سالانه خانوار نسبت به هزینه ها، بالا بودن میزان تورم در کشور و عدم مشارکت درصد قابل توجه مردم در فعالیت های ورزشی نسبت به سایر کشورهای پیشرفته اشاره داشت.

اهداف: در طی چند دهه گذشته ایران با تغییرات جمعیتی سریع از جمله کاهش شدید نرخ تولد و افزایش امید به زندگی مواجه بوده و این امر موجب افزایش میانگین سنی جامعه و افزایش درصد سالمندان شده است که به پدیده سالمندی جمعیت مشهور است. وقوع این پدیده در ایران با شتاب بسیار سریعی همراه بوده و از این رو جامعه ایرانی فرصت محدودی برای آمادگی مقابله با چالش های سالمندی پیش رو دارد. یکی از چالش های مهم سالمندی جمعیت افزایش هزینه های سلامت جوامع به دلیل نیاز بالای سالمندان به انواع خدمات بهداشتی و درمانی است که باعث می شود بسیاری از خانوار های دارای سالمند با مشکلات اقتصادی مهمی مواجه شوند. هدف مطالعه حاضر بررسی تاثیر وجود سالمند، سن و تعداد سالمند در خانوار بر هزینه های درمانی و کل هزینه های سلامت خانوار های ایرانی است. مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع مطالعات ثانویه است و بر اساس آنالیز داده های پیمایش ملی هزینه درآمد خانوار در سال 1395 انجام شده است. حجم نمونه مورد بررسی در این مطالعه در مناطق روستایی 19337 خانوار و در مناطق شهری 18809 خانوار و درمجموع 38146 خانوار برای کل کشور بوده است. در این مطالعه جهت بررسی تاثیر عوامل موثر در هزینه های سلامت خانوار از رگرسیون خطی نسخه 14 نرم افزار STATA استفاده شده است. یافته ها: یافته های مطالعه نشانگر وجود رابطه معنی دار بین وجود سالمند در خانوار و افزایش کل هزینه های سلامت و هزینه های درمانی خانوار با کنترل تاثیر سایر متغیرهای موثر است؛ به طوری که به ازای افزایش هر نفر سالمند 390 هزار تومان هزینه های سلامت و 195 هزار تومان هزینه های درمانی خانوار افزایش یافته است. به لحاظ سن سالمند، خانوار های دارای سالمند 75-79ساله متحمل بیشترین هزینه های سلامت بوده اند و آن هایی که دارای سالمند 80ساله و بالاتر بودند کمترین افزایش هزینه را داشته اند. یافته های مطالعه همچنین نشان داد که درآمد خانوار، داشتن فرد سیگاری، جمعیت خانوار، زندگی در شهر، تحصیلات سرپرست خانوار و سطح توسعه یافتگی استان محل سکونت به لحاظ بهداشتی، رابطه مثبت و معنی داری با هزینه های سلامت و درمانی خانوار ها داشته است، اما داشتن بیمه سلامت خانوار رابطه معنی داری را با هزینه های درمانی خانوار نشان نداد. نتیجه گیری: بر مبنای یافته های این مطالعه و با توجه به اینکه وجود سالمند باعث افزایش چشمگیری در هزینه های سلامت خانوار می شود، به نظر می رسد سیاست گذاری های آتی باید در جهت حمایت از خانوار های دارای سالمند طراحی شود. همچنین نظام سلامت کشور باید به سرعت به دنبال کسب آمادگی های لازم برای پاسخگویی به نیازهای بهداشتی و درمانی سیل سالمندانی باشد که در آینده ای نزدیک با آن ها مواجه خواهیم شد.

هدف این مقاله برآورد تابع مخارج فراغت خانوار نقاط شهری کشور بر اساس آخرین داده های سال 1401 است. به منظور تحقق این مسئله اثرگذاری عواملی چون سن، سطح سواد، جنسیت، وضعیت زناشویی و امکانات سرپرست خانوار بر هزینه فراغت خانوار بررسی شد و ضرایب مدل رگرسیون چندگانه با ابزار اقتصادسنجی برآورد گردید. بر اساس نتایج مدل، خانوارها با سرپرست مرد نسبت به خانوارهای دارای سرپرست زن هزینه کم تری برای فعالیت های فراغتی اختصاص می دهند؛ همچنین سرپرستان متأهل در مقایسه با سرپرستان مجرد هزینه کم تری صرف فراغت می کنند. برخورداری از مسکن و خودروی شخصی نیز در تخصیص هزینه به فراغت مؤثر است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.